3.30 PM

 

 

 

สวัสดีครับ

อีกไม่กี่วันปีใหม่ก็จะมาเยือนแล้ว

มาในปีนี้ที่บ้านผม ทั้ง อาม้า อาปา อาอี๊ รวมถึงน้องสาวและพี่ชายของผมมีโปรแกรมไปเที่ยวเมืองจีนกัน

แต่ทว่า....ช่วงปีใหม่พวกแป้งหรืออุปกรณ์ทำขนมขายดี จะปิดร้านก็ไม่ได้ แล้วจะทำยังไงล่ะครับ

ถ้าไม่ใช่.....ส่งตัวแทนซักคนหนึ่งเพื่อเฝ้าร้านขายของ

แล้วหวยที่ออกก็คือ.......................T T

 

ทุกปีที่บ้านผมในช่วงวันหยุดยาวเช่น สงกรานต์ และปีใหม่ วันไหว้อาม่า

พี่ชายทั้งสองน้องสาวอีกหนึ่งรวมทั้งผมต้องกลับไปโคราชเพื่อรวมตัวกันสองเทศกาลใน 1 ปี

พี่ชายและน้องสาวของผมทำงานกินเงินเดือนที่กทม.จึงไม่มีเวลากลับบ้านได้บ่อยนัก

ส่วนผมทำงานอิสระ บางทีก็อิสระจนเกินเหตุ

ทำให้หลายครั้งที่ธุรกิจของอาอี๊ หรือของพ่อแม่ผมที่โคราชขาดคนช่วย ผมจึงเป็นคนเดียวที่กลับไปช่วยได้บ่อยๆ

แรกทีเดียวปีนี้ผมว่าจะไม่กลัีบโคราชแล้ว เพราะปีนี้กลับมาบ่อยครั้งมากๆ

ปีนี้ผมกะจะไปเดินดูไฟถ่ายรูปตามแหล่งคนที่เค้าไปเคาท์ดาวน์กันซะหน่อย

แต่...ด้วยเหตุผลข้างต้น ทำให้เป็นอีกปีที่ผมพลาดในการเที่ยวในคืนสุดท้ายของปีที่กทม.อีกแล้ววว

 

เอาล่ะ ที่อัพเอนทรี่ในวันนี้ก็จะมารีวิวรำลึกทริปเมืองจีนปีที่แล้วที่ผมไปมาให้ได้อ่านและชมกัน

ส่วนตรุษจีนปีนี้แว่วๆว่าจะไปมาเลย์แต่ยังไงก็ต้องรอดูอีกทีครับว่าจะได้ไปไหน

แต่ที่แน่ๆปีใหม่นี้ ผมเฝ้าร้านขายของที่โคราชไม่ไปไหนแน่นอนครับ

ใครอยากจะเยี่ยมก็ไปหากันได้นะครับ ฮ่าๆ เดี๋ยวผัดกระเพราให้กิน

แฮ่ม....พิมพ์ไปพิมพ์มาเดี๋ยวจะยาวเกินไป

งั้นเชิญอ่านบันทึกท่องเที่ยวปีที่แล้วกันได้เลยนะครับ ^ ^"

 

.....................................

 

 

 


Location: ลาว-จีนเมืองสิบสองปันนา

Spacial Thank: อาอี๊ ขอบคุณครับที่ออกค่าทริปนี้ให้หมด อิอิ






สวัสดีครับเนื่องด้วยตรุษจีนที่ผ่านมา

แทบเป็นประเพณีประจำบ้านที่ต้องออกเดินทางด้วยคณะรถทัวร์อาม่า-อาอึ้มข้ามประเทศทุกๆตรุษจีน

ปีนี้ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลกลใดคณะทัวร์อาม่า-อาอึ้มจงเจาะจงไปเที่ยวสิบสองปันนากัน

สำหรับท่านที่เพิ่งเคยเห็นคำว่าคณะทัวร์อาม่า-อาอึ้มแล้วอาจจะสงสัยหรือไม่สงสัยว่ามันเป็นเช่นไรนะ

ไม่อยากรู้ก็ไม่สนครับ แต่ผมก็อยากจะเล่าให้้อ่านว่าทำไมถึงเรียกว่า ทริปอาม่า-อาอึ้มทัวร์

เรื่องมันเป็นเช่นนี้ครับ

ย้อนเหตุการณ์ไป3-4ปีที่แล้วปกติผมไม่ค่อยกลับไปช่วยที่บ้านหรือไปไหนมาไหนกับที่บ้านซักเท่าไหร่

แต่ด้วยภารกิจที่เลี่ยงไม่ได้จึงอยู่โยงที่โคราชในช่วงงานเทศกาลพอดิบพอดี

ครั้นมีทริปท่องเที่ยวที่บรรดาผู้ใหญ่แถวบ้านเค้าจัดกันในกลุ่มเถ้าแก่

และอาอี๊เป็นนักกิจกรรมมือวางอันดับต้นๆของที่อ.สีคิ้ว อำเภอหนึ่งในจว.โคราชที่ผมเกิดนี่แหล่ะครับ

ผู้หลักผู้ใหญ่จึงชวนอาอี๊และเจ๊ รวมทั้งผมไปด้วย

และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาผมก็แทบจะไปกับทริปนี้ทุกๆปี



นับจากทริปแรกไปลาวเหนือ-ลาวใต้-เวียดนาม จนมาทริปล่าสุดที่ จีน

บุคลิกพิเศษของทริปนี้ที่ผมบังอาจตั้งชื่อว่า ทริปอาม่า-อาอึ้ม เหตุผลมันมีครับ

ที่ผ่านมาทั้งสี่ทริปข้ามประเทศ กิจกรรมหลักๆบนรถทัวร์แทบไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย

คือ พลันที่ก้าวขึ้นรถ

วงไพ่ด้านหลังรถส่วนพวกไม่เล่นก็กินเบียร์ร้องคาราโอเกะก็เริ่มต้นขึ้นพร้อมๆกับเสียงสตาร์ทรถ

หรือจะเรียกได้ว่า วงล้อหมุน กิจกรรมก็บรรเจิด อะไรประมาณนั้นก็ว่าได้ครับ

จะหยุดก็ต่อเมื่อรถจอดแวะปั้มเข้าห้องน้ำ ไม่ก็ถึงที่หมาย

พอถึงสถานที่ที่ไม่ใช่ที่ชอปปิ้งเหล่าสมาชิกบนรถก็จะลงไปเดินๆดูแบบชะโงกทัวร์ให้พอรู้ว่ากรูมาถึงแล้วนะเว้ย

ซึ่งสถานที่ส่วนใหญ่ที่ไปจะเป็นเมืองโบราณไม่ก็วิวธรรมชาติสวยๆ

และเป็นสถานที่ที่ผมเป็นผู้ชายคนเดียวและเด็กที่สุดในรถชื่นชอบและมีความสุขในการเสพบรรยากาศมากมาย

แต่....อาจจะเป็นแค่ผมคนเดียวที่รู้สึกเช่นนั้น

เพราะผู้โดยสารส่วนใหญ่ไม่เป็นเถ้าแก่เนี๊ยะ ไม่ก็เป็นแม่ค้าที่มีกิจการใหญ่โตอาจจะมองต่างมุม

หลายหนที่เดียวที่รถจอดปุ๊บพออาม่า-อาอึ้มลงรถ

ก็สัมผัสกับอาการหื่นกระหายของแสงแดดที่โลมเลียเหล่าอาม่า-อาอึ้มอย่างรวดเร็วและลามปาม

ทันที่ที่รถจอดเพื่อให้เดินลงไปเสพความงามของวังเก่า วัดเก่า เมืองเก่า

พนักงานขับรถบอกให้ลงไปได้แล้ว

เหล่าอาม่าอาอึ้มก็ได้เวลาเงยหน้าจากไพ่ในมือซักทีบ้างก็รีบกระดกเบียร์ให้ หมดบ้างก็รีบวางไมค์แบบเสียดาย

พอย่างเท้าลงไปปุ๊บ

เสียงบ่นร้อยละ80ของสมาชิกทริปจะบ่นว่าร้อน รีบๆแวะนะเดี๋ยวจะได้ขึ้นมากินเบียร์ร้องเกะเล่นไพ่กันต่อ

บางคนหนักข้อมาก ผมก็อุตส่าห์บอกนะว่านานๆมาทีไม่ลงไปดูหน่อยเหรอ ชีก็ชะโงกหน้าลงมาดูและบอกว่า

"นี่ไงตรงนี้ก็มองเห็น เอ๊าๆๆๆเล่นต่อๆ".............อืมมม



มีหนนึงที่ไปลาวใต้สมาชิกทริปต้องนั่งรถสองแถวไปชมน้ำตกที่อยู่แสนไกลทางไปก็ลำบาก

ทั้งสองข้างทางเป็นทุ่งนาโล่งๆถนน 2 เลนแคบๆเหมาะกับรถเล็กผ่านได้เท่านั้น

พลันที่วิ่งไปแบบฝุ่นคลุ้งเหมือนก๊อตสิล่าเตะฝุ่นยามไม่พอใจได้ระยะหนึ่ง

รถยางแตกครับ

ก็ลองคิดดูครับไซส์อาม่า-อาอึ้มแต่ละนาง 70 อัพเป็นอย่างต่ำ

และรถก็คันนิดเดียวแถมถนนก็อารมณ์ทางดินล้วนๆ

พอรถกระดกๆเข้ามันจะไปเหลืออะไรครับ

ระหว่างรอรถมาเปลี่ยน คิดหรือครับว่าบรรดาเถ้าแก่เนี๊ยะจะนั่งพ่นลมหายใจโดยเปล่าประโยชน์

อาอึ้มคนนึงให้ผมไปหาเสื่อท้ายรถสองแถวมาปูลงพื้นคันนาครับ

แล้วแทบไม่ต้องบอกเลยว่าหลังจากนั้นจะ