แค่ได้คิดถึง

posted on 09 Oct 2009 18:22 by ik-kiiu

 

 

 

 

 

 

 

 

18.22 น.

 

 

อยู่ๆผมก็เกิดอารมณ์เหงาขึ้นมาครับ

หลายๆคนคงเคยมีความรู้สึกซึมๆเหงาๆ

ในบรรยากาศฝนตกฟ้าครึมๆอากาศกำลังสบายๆอย่างนี้เหมือนผมกันบ้างนะครับ

เพลงบางเพลงดังขึ้นมาในช่วงที่ผมมองสายฝนที่นอกหน้าต่างอยู่พอดี

ทำให้ความรู้สึกที่แปลออกมาได้ว่าเหงา

มันตรงดิ่งเข้าร่างกายพร้อมๆกับเสียงเพลงที่ดังเข้าหูผมพร้อมกัน

ตั้งแต่เมื่อก่อนครั้งแรกที่ได้ฟังเพลงนี้ผมก็ชอบเพลงนี้เอามากๆครับ

ผมสามารถฟังเพลงนี้ได้เรื่อยๆแบบไม่รู้เบื่อเลยล่ะ

ไม่ว่าจะด้วยความหมายของบทเพลงหรือเสียงร้องและทำนองทุกอย่างมันช่างดูเข้ากันมากจริงๆ

ซึ่งปกติเวลาผมฟังเพลงผมจะไม่ค่อยใส่ใจกับเนื้อหาของเพลงเลยครับ

การฟังเพลงของผมคือการปล่อยอารมณ์ให้ไหลไปตามท่วงทำนองและจังหวะ

แต่กับเนื้อหาของเพลงเพลงนี้มันกลับมีความแตกต่างออกไป

ใจความของบทเพลงมันมีความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ผมสัมผัสกับมันได้ในนั้นครับ

 

สำหรับนิยามของคำว่าคิดถึงผมว่ามันคงไม่มีห้วงของเวลามากำหนดนะครับ

แค่ได้เจอเหตุการณ์บางเหตุการณ์

ได้เห็นของบางอย่างหรือได้ฟังเสียงอะไรก็ตามที่เราเคยคุ้นเคย

ใจเราก็จะพาลให้ไปคิดถึงเรื่องเก่าๆเสียไม่ได้เลยครับ

ความทรงจำในช่วงชีวิตของแต่ละคนที่มีต่อบทเพลง

ผมมั่นใจว่าบทเพลงแต่ละเพลงที่เราชอบมันน่าจะมีที่มาที่ไปกันสำหรับทุกคนแน่นอนครับ

หากลองนำเอาที่มาของบทเพลงแต่ละคนมาทำเป็นหนังคงจะมีหนังออกมาได้หลายรสชาติมากเลย

บางคนฟังเพลงเศร้าเพลงหนึ่งก็จะหวนให้กลับไปคิดถึงเหตุการณ์หนึ่งกับบางคนที่ได้ฟัง

บางคนไปเดินที่ท่าน้ำที่ไหนซักแห่งและได้นั่งผ่อนอารมณ์บนเก้าอี้ซักตัวด้วยบรรยากาศที่เคยสัมผัส

บวกกับเก้าอี้ตัวเดิมช่วงเวลาที่มานั่งก็คล้ายๆเดิม

เพลงบางเพลงก็อาจจะแว่วเข้ามาหาเราเองได้อย่างไม่ตั้งใจ

นี่เป็น 2 ตัวอย่างสั้นๆที่ผมยกมาในเรื่องบทเพลงที่มีผลต่อความทรงจำที่เราจำได้ไม่เคยลืม

เดี๋ยววันนี้ผมจะมีตัวอย่างยาวๆ 1 เรื่องมาให้อ่านกัน อีกซักครู่คอยติดตามชมกันนะครับ

จริงๆแล้วผมเคยเขียนบทความชิ้นนึงไม่ทราบว่าจะจำได้ไหมครับกับในเรื่องรักแท้

มีประโยคหนึ่งที่ผมบอกว่า

" เพลงบางเพลงเหมือนถูกแต่งขึ้นเพื่อคนบางคนเท่านั้น "

" แค่ได้คิดถึง "เพลงที่ผมพูดถึงในวันนี้

ก็เป็นอีก 1 บทเพลงที่ผมได้ฟังทีไรก็จะคิดถึงเหตุการณ์หนึ่งเสมอมา

 

วันนี้แหล่ะครับที่ผมไม่อยากจะเป็นฝ่ายเล่าเพียงฝ่ายเดียว

วันนี้ผมขอนะครับ 

ผมขอให้คนที่เข้ามาอ่านได้เล่าประสบการณ์ถึงเพลง 1 เพลง

เป็นเพลงแนวไหนก็ได้ที่ฟังทีไรก็จะทำให้คิดถึงเหตุกาณ์หนึ่งที่เคยประทับใจ

ผมอยากจะอ่านชีวิตของเพื่อนสมาชิกในเรื่องที่ผมอยากรู้บ้าง

ว่าเพลงบางเพลงนั้นมีความหมายต่อคนที่ฟังอย่างไร

และจะทำให้นึกถึงเหตุการณ์ใดบ้างในตอนที่ได้ฟังเพลงนั้น

 

เพื่อไม่ให้เป็นการเอาเปรียบที่จะขออ่านแต่เพียงฝ่ายเดียว

วันนี้ผมขอเล่าก่อน

กับบทเพลงที่ผมนำมาเล่าให้อ่านกันวันนี้" แค่ได้คิดถึง "

เมื่อได้อ่านเรื่องของผมจบแล้ว ผมก็อยากจะอ่านเรื่องของคนอื่นด้วยนะครับ

หวังว่าคงไม่ลำบากเกินไป

ผมอยากยิ้มอยากเศร้าอยากมีอารมณ์ร่วม

กับเรื่องราวของเพื่อนสมาชิกทุกท่านที่เข้ามาอ่านบทความวันนี้ของผม

และได้แบ่งปันเรื่องราวของตัวเองมาให้ผมได้อ่านบ้างจริงๆ ^ ^

 

 

 

 

แค่ได้คิดถึง

12-02-48  เวลา 18.00 น.

 

 

 

เย็นวันหนึ่งที่ริมแม่น้ำ  ณ จำปาสักประเทศลาว

ผมลงจากห้องพักไปเดินเล่นในบริเวณโรงแรมและนั่งถ่ายรูปต้นหญ้าที่มีแสงอาทิตย์บางๆจับที่ปลายใบ

โดยมีฉากหลังเป็นสะพานข้ามแม่น้ำที่มีแสงสีส้มโรยตัวโอบล้อมสิ่งแวดล้อมบริเวณนั้นให้เป็นสีส้มอ่อนๆ

ขณะที่ผมถ่ายรูปและยืนสูดกลิ่นอากาศยามเย็นจนชุ่มปอดนั้น

ความรู้สึกบางอย่างก็แว่บเข้ามา

แทนที่จะเราจะรู้สึกสบายดีเหมือนกับตอนที่ผมยืนสูดอากาศบริสุทธิ์ตอนช่วงนั้น

แต่ผมกลับรู้สึกเหงา

อยู่ๆความเหงาก็เข้ามาทักทายโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว

 

ผมหยุดกิจกรรมทุกอย่างทั้งการถ่ายรูปหรือการเดินชื่นชมดอกไม้ที่เรียงรายไปทั่วบริเวณโรงแรม

อารมณ์ ณ ตอนนั้น ผมก็บอกตัวเองไม่ได้ว่าทำไมอยู่ๆอารมณ์ถึงสลับขั้วกันได้อย่างรวดเร็วนัก

ผมนั่งลงบนเก้าอี้ที่หันหน้าออก ตามองตรงไปทางสะพานข้ามแม่น้ำ

สายตาผมจับจ้องไปที่แสงสะท้อนบนผิวน้ำไปชั่วเวลาประมาณหนึ่ง

ทั้งที่มันเป็นเวลาไม่นานนัีก

แต่ทำไมผมกลับรู้สึกว่าผมนั่งมองอยู่อย่างนั้นมานานแสนนานก็ไม่รู้สิ

ซักพักผมลุกขึ้นแล้วเดินเลยตรงไปที่ริมน้ำ

นั่งลงบนพื้นให้ร่างกายสัมผัสกับผืนหญ้าเคียงข้างใบหญ้าสูงที่ผมเพิ่งถ่ายรูปมา

ผมใช้มือล้วงลงในกระเป๋าเพื่อหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆและปากกาที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลา

ผมหยิบขึ้นมาโดยที่ไม่รู้เลยว่าผมหยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาเพื่อจะเขียนอะไรลงไปในนั้น

ไม่นานนักหลังจากที่ผมนั่งนิ่งๆปนความมึนงงกับความรู้สึกแปลกๆอยู่อย่างนั้น

สายตาของผมก็ยังคงจับจ้องมองลงไปยังแม่น้ำที่มีแสงสะท้อนสีส้มจางๆของดวงอาทิตย์ให้เห็นตลอด

อยู่ๆก็มีเสียงอะไรบางอย่างที่คุ้นหูดังมันแว่วเข้ามาในหัว

โสตประสาททั่วร่างของผมตื่นตัว

ความรู้สึกบางอย่างที่ผมทิ้งเอาไว้ที่เมืองไทยก่อนจากมาได้กลับมาอีกครั้ง

พร้อมๆกับใบหน้าของใครบางคนก็ลอยเด่นขึ้นมาในความคิดท่ามกลางแสงสีส้มอ่อนๆที่กินบริเวณโดยรอบ

...

ผมยิ้ม

และผมก็ก้มลงมองสมุดบันทึกเล่มเล็ก เปิดหน้ากระดาษ

จรดปากกาลงบนกระดาษหน้านั้นที่เปิดค้างไว้

แล้วผมก็เขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกเล่มเล็กเล่มนั้น

 

 

 

....

 

 

PhotobucketPhotobucketฮ่าๆ..... มี ( * )ไว้ให้ร้องสร้อยด้วย

 

ระหว่างที่ผมนั่งฮัมเพลงนี้ไปและเขียนเนื้อเพลงนี้ลงสมุดบันทึก

ทำนองเพลงนั้นก็ยังคงดังอยู่ในหัวผมไปเรื่อยๆ

พร้อมๆกับใบหน้านั้นที่ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดถึงของผม

เมื่อเสียงเพลงในจินตนาการจบลงพร้อมๆกับเนื้อเพลงที่ถูกเขียนจนจบเช่นกัน

ความมืดเริ่มเข้าปกคลุมแสงสีส้มจางๆให้เปลี่ยนเป็นสีส้มหม่นๆ

บรรยากาศเย็นๆสบายเมื่อซักครู่ก็เพิ่มความหนาวเย็นเข้ามาแทนที่

ผมลุกขึ้นยืน

และละสายตาจากที่เมื่อครู่ยังคงจับจ้องมองลงไปบนผิวน้ำใต้สะพานที่อยู่ด้านล่าง

ตอนนี้ผมไม่เหงาแล้ว

ในหัวใจของผมตอนนี้มันไม่ได้เย็นไปตามความหนาวของอากาศที่เริ่มลดลงต่ำไปทุกที

หัวใจของผมตอนนี้เริ่มอุ่น เป็นความอุ่นที่มีใครซักคนไว้ให้คิดถึง

เพราะในช่วงเวลานั้นผมเพิ่งรู้สึกว่า

ผมไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว ตอนนี้เหมือนมีใครบางคนได้เพิ่มเข้ามาซุกในหัวใจ

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ใครบางคนที่เพิ่มเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนของผมในจินตนาการก็ตามที

ณ ตอนนั้นเองผมมีความตั้งใจอย่างหนึ่งว่า

สิ่งแรกที่ผมจะทำเมื่อผมกลับไปถึงบ้าน

...............

ผมจะเปิดเพลงนี้ให้เธอฟัง

 

 

 

 

 

 

 

แค่ได้คิดถึง : ญารินดา

 

ตั้งแต่ครั้งที่เราจากกันแสนไกล   เหตุและผลมากมายไม่เคยสำคัญ

เท่ากับความรู้สึกที่ใจของฉันนั้นเก็บให้เธอ  

แต่ละครั้งที่เราผ่านมาพบกัน   อาจบังเอิญได้ยินข่าวคราวของเธอ  

นั่นคือความรู้สึกที่ฉันคอยอยู่เสมอ

 

*ขอบฟ้าที่เรานั่งบอกคราวนั้นยังมีความหมาย   ต้นไม้ลำธารยิ่งมองยิ่งคิดถึงเธอมากมาย

ชีวิตที่มันขาดเธอวันนี้ยังเดินต่อไป   แค่ได้คิดถึงก็เป็นสุขใจ

 

หยิบเอาภาพที่เรากอดคอด้วยกัน   ได้แต่ยิ้มกับมันด้วยความชื่นใจ

และก็ยังเสียดายกับการสูญเสียเธออยู่เรื่อยมา  

ได้ยินเสียงบทเพลงที่เธอชอบฟัง   และทุกครั้งยังแอบมีน้ำตา  

ยิ่งเวลารู้สึกไม่มีไม่เหลือใครอยู่ตรงนี้*

 

และจะคิดถึงเธอตลอดไป

 

 

 

 

 PhotobucketPhotobucketPhotobucketPhotobucketPhotobucket



จบแล้วครับ

แล้วของคนที่เข้ามาอ่านวันนี้ล่ะครับ

หลังจากอ่านเรื่องวันนี้รู้สึกอย่างไรกันบ้าง..........

ลองเล่าเื่รื่องของตัวเองมาสู่กันอ่านหน่อยดีไหมครับ

 ^ ^

 

 

 

 

 

 

 

ปล.1 ทุกเหตุการณ์เกิดขึ้นจริงครับผ่านไปหลายปีผมก็ยังคงจำได้ดีเสมอ

ปล.2 รูปที่ชมกันเป็นรูปจากสถานที่จริงในวันที่เขียนบันทึกครับ เห็นวิวสะพานนั่นไหมครับตรงนั้นเลยฮ่าๆ

ปล.3 สำหรับเธอคนนั้นแม้ว่าตอนนี้เส้นทางเดินของเราต่างกันแต่ความรู้สึกดีๆก็ยังมีอยู่ตลอดไป

ปล.4 อย่าลืมนะครับเล่าเรื่องเพลง+ความเป็นมาของเพลงให้อ่านกันด้วยนะครับ