yesterday once more

posted on 29 Aug 2009 12:58 by ik-kiiu
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 yesterday once more 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12.58 AM

 

 

 

 

บันทึกเก่าเก็บ

ที่เคยเขียนไว้บางคนอาจรู้สึกแปลก

ว่าทำไมชอบเอาบันทึกความทรงจำเก่าๆมาลง

ทุกการกระทำมันมักจะมีเหตุผลรองรับครับ

 

วันนี้ก็เช่นกันครับ

เพราะทุกๆการบันทึกในแต่ละบทแห่งความทรงจำ

ถือเป็นประวัติศาสตร์ช่วงเวลาหนึ่งที่เคยผ่าน

หลายๆครั้งที่กลับไปย้อนอ่านอีกครั้ง

ความรู้สึกในการอ่านจะไม่เหมือนเดิม

เพราะด้วยวัยวุฒิและการเรียนรู้ชีวิตจากประสบการณ์ที่โตขึ้ไปนจากเดิม 

 

เวลาไม่อาจย้อนกลับ

ชีวิตของคนเราก็เช่นกันครับที่ต้องเดินหน้าไปพร้อมๆกัน

ทั้งประสบการณ์และความรู้สึกมักจะเปลี่ยนไปตามเวลาเสมอ

แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

คือความประทับใจต่อเหตุการณ์นั้นๆ

ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด

ความประทับใจต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้นไม่เปลี่ยนแปลงเลย

 

บันทึกเก่าเก็บที่หยิบมาให้มิตรรักแฟนเอกทีนอ่านวันนี้ก็เช่นกัน

เป็นบันทึกอันหนึ่งที่ชอบและอ่านย้อนได้บ่อยครั้ง

เรื่องวันนี้เป็นเรื่องที่อ่านมาผมชอบมาก

จึงอยากหยิบมาให้ได้อ่านกัน

เป็นเรื่องสั้นของคุณ วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ที่เค้าเคยเขียนไว้เมื่อนานมาแล้วในหนังสือเรื่อง เรื่องเล็ก

 

ส่วนเรื่องราวจะเป็นเช่นไร

อ่านกันก่อนนะครับ

อ่านจบแล้วมีความเห็นหรือประสบการณ์คล้ายๆอย่างนี้มาเล่าให้กัน

ก็ขอความกรุณากลับมาเล่าสู่กันอ่านด้วยนะครับ

^_________^

 

 

 

 

ณ วันหนึ่งในเดือนหนึ่งปี 2548

 

 

 

เคยไหม

เวลาฟังเพลงบางเพลง

ดูภาพบางภาพ

แล้วในหัวเราเหมือนมีภาพ rewind กลับไปกลับมา

ไม่นานนี้เอง

หยิบเอาซีดีเก่าเก็บมาเปิด

อดีตฝันหวานหวานก็มาเยือนแทบไม่ต้องเรียกร้องหรือนั่งนึกนานเลย

แปลกนะครับ

ความทรงจำบางเรื่องแม้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

แต่พอมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างมาสะกิดแล้วชวนให้นึกถึงเรื่องเก่าในวันวาน

ความทรงจำนัน้มันเหมือนราวกับไม่เคยหายไปจากใจเลย 

 

วันนี้ผมมีเรื่องสั้นเกี่ยวกับวัยเด็กเรื่องนึงที่ชอบและประทับใจมาก

หลายคนคงเคยได้อ่านหรือผ่านตา

 

 

" วัยเยาว์ไม่อยู่กับเรานาน "

 

เป็นเรื่องความต่างของสองวัย

ระหว่างน้าสาวซึ่งเป็นน้องของผู้แต่งกับหลานสาว

เมื่อตัวน้าสาวงอนหลานที่งอแงไม่ค่อยยอมไปโรงเรียน

กับพฤติกรรมซนตามประสาเด็กๆทำให้น้าสาวต้องดุและหงุดหงิดแทบทุกครั้ง

จนแม่ต้องมาปรึกษา

และให้ผู้แต่งบอกกล่าวอะไรกับน้องสาวจอมหงุดหงิดคนนี้ซักหน่อย

เพราะแม่ทนสงสารหลานสาวตัวน้อยที่โดนน้าสาวดุบ่อยๆ

 

และเช้าวันนี้น้าสาวก็งอนหลานอีกจนได้

ถึงขนาดที่หลานโบกมือบ๊ายบายน้าสาว

เมื่อกำลังจะขึ้นรถโรงเรียนแต่น้าสาวกลับหันหลังหนี

ไม่สนใจหลานสาวที่ทำหน้าเศร้าแบบที่ใครเห็นก็รู้สึกอดสงสารเสียไม่ได้

 

เมื่อผู้แต่งได้กลับมาเยี่ยมบ้าน

ก็ได้ชวนน้องสาวมาคุยเรื่องความหลัง

มีทั้งเรื่องชวนหัว

และเรื่องซึ้งประทับใจน่าจดจำถึง

 

ครั้งยังเด็กน้องสาวเรียนที่โรงเรียนประจำ

ทุกเย็นวันศุกร์แม่จะมารับกลับ

น้องสาวจะดีใจและมีความสุขมากๆ

สิ้นสุดการรอคอยที่จะกลับบ้านซักที

เพราะในแต่ละอาทิตย์เธอจะมีเวลาอยู่กับพ่อแม่เพียงแค่สองวัน

 

กลับกันในทุกทุกเย็นวันอาทิตย์

เธอจะเกลียดช่วงเวลานี้ที่สุดเพราะมันถึงเวลาที่แม่จะพาส่งเธอส่งเข้าโรงเรียน ประจำ

เมื่อแม่เธอได้เดินจากไป

น้ำตาก็จะเอ่อไหลออกมาเองทุกทุกครั้งที่เก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งเป็นประจำโดยไม่มีเสียงร้องออกมา

 

จนเมื่อเล่าความหลังกันจบ

น้องสาวตัวดีน้ำตาซึม

เพราะเข้าใจนัยยะทั้งหมด

ที่พี่ชายนั้นต้องการสื่ออะไร

 

....

 

....

 

...

 

เช้าวันต่อมาหลังจากสองพี่น้องได้คุยย้อนความหลังกันแล้ว

ภาพที่เห็นตอนเช้าคือ

ภาพที่น้าสาวจูงมือหลานตัวน้อย

เดินส่งขึ้นรถโรงเรียนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใสกันทั้งสองน้าหลาน

 

 

 

 

 

ช่วงเวลาในวัยเด็ก

เป็นช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่ปีในหนึ่งชีวิต

หลายคนคงจะเคยจำเหตุการณ์วัยเด็กได้ดี

จนเหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านมาไม่กี่วันมาบ้างเนอะ