When I was young I asked my mother, what will I be

posted on 23 Aug 2009 23:05 by ik-kiiu

 

 

 

 

 

0.15AM

 

 

 

สวัสดีครับ

ตอนแรกผมว่าจะพักการอัพบล็อคซักสามวัน

เพื่อเคลียร์งานก่อนกลับโคราชแล้วพักยาวอีกครั้งเป็นอาทิตย์ไปเลย

แต่มันอดใจไม่ไหวครับของมันเคยมือ(อะไรฟะ)

พอดีได้ตามอ่านของคนอื่นแล้วอยากเล่าอยากเอาอะไรเก่าๆที่เราเคยเขียนมาให้คนที่นี่ได้อ่านกัน

เมื่อกี๊ผมไปเอนทรี่นึงมาเค้าเล่าถึงร้านสุกี้โคคาที่เป็นร้านอาหารเก่าแก่ที่เชียงใหม่

ที่ยังเปิดขายอยู่ท่ามกลางธุรกิจร้านอาหารที่ปัจจุบันมีการแข่งขันกันมากเหลือเกินแต่เค้าก็ยังอยู่ได้

ทำให้ผมคิดถึงความหลังขึ้นมาครับ

ที่โคราชแถวบ้านผมมีร้านโจ๊กเก่าแก่อยู่ร้านหนึ่งเค้าขายอยู่หน้าโรงเรียนประถมที่ผมเคยเรียน

แล้วบ้านผมอยู่ในตลาดเดินไปอีก3-400เมตรก็เป็นโรงเรียนประถมแล้ว

ทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน

เด็กๆก็จะรีบวิ่งไปหน้าโรงเรียนแย่งซื้อโจ๊กร้านนี้เพื่อนำกลับบ้านให้ทันนั่งกินพร้อมไปกับนั่งดูการ์ตูนไป

ผมวิ่งช้าครับ

พี่ชายผมจึงเป็นคนรับเหมาซื้อโจ๊กทุกเย็นสี่ถุงแล้วกลับไปรอหน้าทีวีที่บ้านเพื่อรอน้องๆกลับมาได้ทันกิน

โจ๊กที่กินอย่าคิดว่าเป็นโจ๊กอลังการเครื่องครบหมี่กรอบโปะหน้าเต็มที่นะครับ

สมัยก่อนเค้าจะตักใส่ถุงเล็กๆมีหมูบดนิดหน่อยแล้วรัดแน่นๆเวลากินใช้วิธีกัดก้นถุงแล้วดูดโจ๊กกินครับ

อร่อยมากครับรสชาติที่กินตอนนั้นผมยังจำได้ดีอยู่เลย

 

พอดีกับวันนี้ที่เอนทรี่นึงพูดถึงเกี่ยวกับร้านเก่าแก่ที่คงจะมีขาประจำไปอุดหนุนกินถึงอยู่ได้อยู่มาจนวันนี้

ทำให้ผมสงสัยว่าจริงๆแล้วเรากินอาหารบางร้านเพราะความคุ้นเคยหรือเพราะความอร่อยกันแน่ครับ

อย่างร้านโจ๊กที่ผมจะกลับไปกินทุกครั้งที่กลับโคราช

ถ้าถามว่าอร่อยไหมผมตอบได้เต็มปากว่าธรรมดามากครับ

แต่ความอร่อยบางครั้งมันมีอะไรที่เหนือกว่ารสชาติครับ

ความทรงจำมันอร่อยครับ

ร้านโจ๊กร้านนี้รสชาติทุกอย่างเท่าที่ผมจำได้มันคล้ายเดิมเหมือน 20 กว่าปีที่แล้วที่ผมกินเลย

ชาม ตะเกียบ ช้อน เครื่องปรุงทุกอย่าง

รวมถึงรสชาติโจ๊กเมื่อ 20ปีก่อนผมกินยังไงทุกวันนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงครับ

จะต่างจากเดิมก็แค่คนขายจากอาม่าที่คอยดุเด็กแซงคิวมาเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานที่มาขายแทน

ชามก็เล็กแถมขายแพงถ้าหากนำเทียบกับโจ๊กร้านอื่นๆที่เกิดขึ้นใหม่ทุกๆวัน

แต่ผมและหลายๆคนก็ยังคงอุดหนุนร้านนี้อยู่

ความทรงจำวัยเด็กบางทีเราไม่รู้หรอกครับว่ามันมีความสำคัญกับเราขนาดไหน

จนเมื่อตัวแทนของความทรงจำบางอย่างมันหายไปนั่นแหล่ะเราถึงจะรับรู้ถึงความสำคัญของมันได้

 

เวลาพูดเรื่องเก่าๆลองสังเกตุดีๆนะครับ

คู่สนทนาส่วนใหญ่ตาจะเป็นประกายและสามารถย้อนเรื่องราวในอดีตได้ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

นั่นเป็นอย่างหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าวัยเด็กเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆ

บางคนอาจจะไม่สุขมากเคยโดนเพื่อนแกล้งครอบครัวเคยลำบากหรือปัญหาอื่นๆ

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่องที่เราคิดว่าไม่ดีในอดีตนั้นอาจเป็นความทรงจำที่มีค่า

มีไว้ให้คิดถึงในเวลาที่เราโตขึ้นและมีภาระอะไรที่เราต้องรับผิดชอบมากขึ้นนะครับ

วันนี้เพราะเรื่องร้านโจ๊กนี่เองทำให้ผมอยากให้ทุกคนได้มารำลึกถึงความหลังด้วยกัน

 

ใครยังเก็บของเล่นสมัยเด็กไว้อยู่บ้างครับ

ผมคนนึงล่ะที่ไม่มีเหลือเลยตอนเด็กผมจัดเป็นนักทำลายล้างดีหนึ่งประเภทหนึ่ง

ฉะนั้นของเล่นในวัยเด็กก็หักพังสูญสลายไม่มีเหลือให้เห็น

แล้วใครที่เคยเกาะกระจกมองของเล่นแล้วอยากได้บ้างครับ

ใครที่อยากได้ของเล่นราคาแพงแต่พ่อแม่ไม่อนุมัติจนต้องร้องไห้โวยวายถึงขั้นนอนดิ้นกับพื้นบ้างครับ

หรือเคยยืนห่างๆตาละห้อยมองดูเพื่อนบางคนมีของเล่นรุ่นใหม่มาอวดแต่ไม่ให้เราเล่นบ้างครับ

ทุกอย่างที่กล่าวมาหลายคนคงเคยผ่านเวลาแบบนี้มาไม่มากก็น้อยนะครับ

มาจนถึงวันนี้ที่หากใครมองว่าอดีตคือความทรงจำ

มันคือความหลังในวัยเยาว์กับสิ่งแรกเห็นทุกๆสิ่งจะเป็นความประทับใจใหม่เสมอ

วัยเด็กของคนแต่ละคนต่างกัน

แต่ความสนุกที่เคยได้เล่นกับเพื่อนกับการได้เล่นของเล่นนั้นไม่แตกต่างกันแน่

ความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสาเป็นเหมือนดอกไม้แรกผลิยามโดนน้ำค้างยามเช้า

บ่อยครั้งความทรงจำที่ดียามเด็กส่งผลต่อการเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคตอย่างแยกกันเสียไม่ได้

สิ่งละอันพันละน้อยกับของเล่นในวัยเด็กเื่มื่อได้มาดูอีกครั้ง

เราเห็นอะไรในนั้น

.........

ผมเห็นความฝันเห็นจินตนาการของผมในวัยเด็ก

ที่อยากเป็นนั่นอยากเป็นนี่ มีสร้างเครือข่ายขบวนการแก๊งซิ่งปั่นจักรยานตามตรอกที่ไม่เคยไป

แวะหยุดตามบ้านผู้เฒ่าที่คนลือว่าดุเพื่ออยากไปลองดี

หรือแวะไปตามบ้านที่ว่ากันว่ามีผีหรือมีตำนานอะไรมากมายทั้งที่เจ้าของบ้านไม่เห็นรู้เรื่องด้วยเลย

ไม่ก็ปั่นจักรยานเป็นกลุ่มเพื่อตามหาจุดที่สายรุ้งตกผ่านเพื่อหาขุมสมบัติต่างๆนาๆที่คิดกันไปเองทั้งนั้น

ตกเย็นก็เอาของเล่นมาประชันกันไม่ก็เล่นกระโดดยาง เป่ากบ เอาไม้ไอติมมาทำเป็นปืนไล่ยิงกัน

พอแถวบ้านมีงานประจำปีทีก็ไปเดินเล่นร้องไห้กระจองอแงอยากได้ของเล่นแบบเด็กคนอื่นเค้า

เมื่อเวลาผ่านไป

จินตนาการในวัยเด็กมันไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ

แค่โดนโลกแห่งความเป็นจริงค่อยๆเบียดจินตนาการนั้นให้หลบซุกอยู่ในซอกมุมลึกข้างในจิตใจ

เมื่อถึงเวลาที่เราได้เห็นสัญลักษณ์หรือตัวแทนของช่วงเวลาที่เราเคยเดินผ่านมานั้น

ความประทับใจความทรงใจที่ดีมันก็ย้อนกลับมาหาเราเหมือนกับว่ามันไม่ได้หายไปไหนเลย

ความสุขและจินตนาการ และความทรงจำในวัยเยาว์มันสร้างความสุขให้เราเสมอครับ

มาวันนี้ผมมีสถานที่ที่หนึ่งที่จะนำเราย้อนไปสู่ความทรงจำวัยเด็กแล้วครับ

อยากรู้รึเปล่าครับว่าที่ไหนถ้าอยากรู้ล่ะก็

มาครับ....ตามผมมา

^  ^













 









ขอขอบคุณบ้านเกริก ยุ้นพันธ์ พิพิธภัณฑ์ล้านของเล่น จ.พระนครศรีอยุธยา

 http://www.milliontoymuseum.com/

สำหรับสถานที่ดีๆและของสวยๆที่มีค่าต่อความทรงจำที่นำมาจัดแสดงให้ได้ไปชมกันนะครับ


Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 


-

 

 

Que Sera Sera: Doris Day

 

 

When I was just a little girl
I asked my mother, what will I be
Will I be pretty, will I be rich
Here's what she said to me.

Que Sera, Sera,
Whatever will be, will be
The future's not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be.

When I was young, I fell in love
I asked my sweetheart what lies ahead
Will we have rainbows, day after day
Here's what my sweetheart said.

Que Sera, Sera,
Whatever will be, will be
The future's not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be.

Now I have children of my own
They ask their mother, what will I be
Will I be handsome, will I be rich
I tell them tenderly.

Que Sera, Sera,
Whatever will be, will be
The future's not ours, to see
Que Sera, Sera
What will be, will be. 

 













 

 




edit @ 24 Aug 2009 02:10:14 by k_i