When I was young I asked my mother, what will I be

posted on 23 Aug 2009 23:05 by ik-kiiu

 

 

 

 

 

0.15AM

 

 

 

สวัสดีครับ

ตอนแรกผมว่าจะพักการอัพบล็อคซักสามวัน

เพื่อเคลียร์งานก่อนกลับโคราชแล้วพักยาวอีกครั้งเป็นอาทิตย์ไปเลย

แต่มันอดใจไม่ไหวครับของมันเคยมือ(อะไรฟะ)

พอดีได้ตามอ่านของคนอื่นแล้วอยากเล่าอยากเอาอะไรเก่าๆที่เราเคยเขียนมาให้คนที่นี่ได้อ่านกัน

เมื่อกี๊ผมไปเอนทรี่นึงมาเค้าเล่าถึงร้านสุกี้โคคาที่เป็นร้านอาหารเก่าแก่ที่เชียงใหม่

ที่ยังเปิดขายอยู่ท่ามกลางธุรกิจร้านอาหารที่ปัจจุบันมีการแข่งขันกันมากเหลือเกินแต่เค้าก็ยังอยู่ได้

ทำให้ผมคิดถึงความหลังขึ้นมาครับ

ที่โคราชแถวบ้านผมมีร้านโจ๊กเก่าแก่อยู่ร้านหนึ่งเค้าขายอยู่หน้าโรงเรียนประถมที่ผมเคยเรียน

แล้วบ้านผมอยู่ในตลาดเดินไปอีก3-400เมตรก็เป็นโรงเรียนประถมแล้ว

ทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน

เด็กๆก็จะรีบวิ่งไปหน้าโรงเรียนแย่งซื้อโจ๊กร้านนี้เพื่อนำกลับบ้านให้ทันนั่งกินพร้อมไปกับนั่งดูการ์ตูนไป

ผมวิ่งช้าครับ

พี่ชายผมจึงเป็นคนรับเหมาซื้อโจ๊กทุกเย็นสี่ถุงแล้วกลับไปรอหน้าทีวีที่บ้านเพื่อรอน้องๆกลับมาได้ทันกิน

โจ๊กที่กินอย่าคิดว่าเป็นโจ๊กอลังการเครื่องครบหมี่กรอบโปะหน้าเต็มที่นะครับ

สมัยก่อนเค้าจะตักใส่ถุงเล็กๆมีหมูบดนิดหน่อยแล้วรัดแน่นๆเวลากินใช้วิธีกัดก้นถุงแล้วดูดโจ๊กกินครับ

อร่อยมากครับรสชาติที่กินตอนนั้นผมยังจำได้ดีอยู่เลย

 

พอดีกับวันนี้ที่เอนทรี่นึงพูดถึงเกี่ยวกับร้านเก่าแก่ที่คงจะมีขาประจำไปอุดหนุนกินถึงอยู่ได้อยู่มาจนวันนี้

ทำให้ผมสงสัยว่าจริงๆแล้วเรากินอาหารบางร้านเพราะความคุ้นเคยหรือเพราะความอร่อยกันแน่ครับ

อย่างร้านโจ๊กที่ผมจะกลับไปกินทุกครั้งที่กลับโคราช

ถ้าถามว่าอร่อยไหมผมตอบได้เต็มปากว่าธรรมดามากครับ

แต่ความอร่อยบางครั้งมันมีอะไรที่เหนือกว่ารสชาติครับ

ความทรงจำมันอร่อยครับ

ร้านโจ๊กร้านนี้รสชาติทุกอย่างเท่าที่ผมจำได้มันคล้ายเดิมเหมือน 20 กว่าปีที่แล้วที่ผมกินเลย

ชาม ตะเกียบ ช้อน เครื่องปรุงทุกอย่าง

รวมถึงรสชาติโจ๊กเมื่อ 20ปีก่อนผมกินยังไงทุกวันนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงครับ

จะต่างจากเดิมก็แค่คนขายจากอาม่าที่คอยดุเด็กแซงคิวมาเป็นรุ่นลูกรุ่นหลานที่มาขายแทน

ชามก็เล็กแถมขายแพงถ้าหากนำเทียบกับโจ๊กร้านอื่นๆที่เกิดขึ้นใหม่ทุกๆวัน

แต่ผมและหลายๆคนก็ยังคงอุดหนุนร้านนี้อยู่

ความทรงจำวัยเด็กบางทีเราไม่รู้หรอกครับว่ามันมีความสำคัญกับเราขนาดไหน

จนเมื่อตัวแทนของความทรงจำบางอย่างมันหายไปนั่นแหล่ะเราถึงจะรับรู้ถึงความสำคัญของมันได้

 

เวลาพูดเรื่องเก่าๆลองสังเกตุดีๆนะครับ

คู่สนทนาส่วนใหญ่ตาจะเป็นประกายและสามารถย้อนเรื่องราวในอดีตได้ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

นั่นเป็นอย่างหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าวัยเด็กเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆ

บางคนอาจจะไม่สุขมากเคยโดนเพื่อนแกล้งครอบครัวเคยลำบากหรือปัญหาอื่นๆ

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่องที่เราคิดว่าไม่ดีในอดีตนั้นอาจเป็นความทรงจำที่มีค่า

มีไว้ให้คิดถึงในเวลาที่เราโตขึ้นและมีภาระอะไรที่เราต้องรับผิดชอบมากขึ้นนะครับ

วันนี้เพราะเรื่องร้านโจ๊กนี่เองทำให้ผมอยากให้ทุกคนได้มารำลึกถึงความหลังด้วยกัน

 

ใครยังเก็บของเล่นสมัยเด็กไว้อยู่บ้างครับ

ผมคนนึงล่ะที่ไม่มีเหลือเลยตอนเด็กผมจัดเป็นนักทำลายล้างดีหนึ่งประเภทหนึ่ง

ฉะนั้นของเล่นในวัยเด็กก็หักพังสูญสลายไม่มีเหลือให้เห็น

แล้วใครที่เคยเกาะกระจกมองของเล่นแล้วอยากได้บ้างครับ

ใครที่อยากได้ของเล่นราคาแพงแต่พ่อแม่ไม่อนุมัติจนต้องร้องไห้โวยวายถึงขั้นนอนดิ้นกับพื้นบ้างครับ

หรือเคยยืนห่างๆตาละห้อยมองดูเพื่อนบางคนมีของเล่นรุ่นใหม่มาอวดแต่ไม่ให้เราเล่นบ้างครับ

ทุกอย่างที่กล่าวมาหลายคนคงเคยผ่านเวลาแบบนี้มาไม่มากก็น้อยนะครับ

มาจนถึงวันนี้ที่หากใครมองว่าอดีตคือความทรงจำ

มันคือความหลังในวัยเยาว์กับสิ่งแรกเห็นทุกๆสิ่งจะเป็นความประทับใจใหม่เสมอ

วัยเด็กของคนแต่ละคนต่างกัน

แต่ความสนุกที่เคยได้เล่นกับเพื่อนกับการได้เล่นของเล่นนั้นไม่แตกต่างกันแน่

ความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสาเป็นเหมือนดอกไม้แรกผลิยามโดนน้ำค้างยามเช้า

บ่อยครั้งความทรงจำที่ดียามเด็กส่งผลต่อการเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคตอย่างแยกกันเสียไม่ได้

สิ่งละอันพันละน้อยกับของเล่นในวัยเด็กเื่มื่อได้มาดูอีกครั้ง

เราเห็นอะไรในนั้น

.........

ผมเห็นความฝันเห็นจินตนาการของผมในวัยเด็ก

ที่อยากเป็นนั่นอยากเป็นนี่ มีสร้างเครือข่ายขบวนการแก๊งซิ่งปั่นจักรยานตามตรอกที่ไม่เคยไป

แวะหยุดตามบ้านผู้เฒ่าที่คนลือว่าดุเพื่ออยากไปลองดี

หรือแวะไปตามบ้านที่ว่ากันว่ามีผีหรือมีตำนานอะไรมากมายทั้งที่เจ้าของบ้านไม่เห็นรู้เรื่องด้วยเลย

ไม่ก็ปั่นจักรยานเป็นกลุ่มเพื่อตามหาจุดที่สายรุ้งตกผ่านเพื่อหาขุมสมบัติต่างๆนาๆที่คิดกันไปเองทั้งนั้น

ตกเย็นก็เอาของเล่นมาประชันกันไม่ก็เล่นกระโดดยาง เป่ากบ เอาไม้ไอติมมาทำเป็นปืนไล่ยิงกัน

พอแถวบ้านมีงานประจำปีทีก็ไปเดินเล่นร้องไห้กระจองอแงอยากได้ของเล่นแบบเด็กคนอื่นเค้า

เมื่อเวลาผ่านไป

จินตนาการในวัยเด็กมันไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ

แค่โดนโลกแห่งความเป็นจริงค่อยๆเบียดจินตนาการนั้นให้หลบซุกอยู่ในซอกมุมลึกข้างในจิตใจ

เมื่อถึงเวลาที่เราได้เห็นสัญลักษณ์หรือตัวแทนของช่วงเวลาที่เราเคยเดินผ่านมานั้น

ความประทับใจความทรงใจที่ดีมันก็ย้อนกลับมาหาเราเหมือนกับว่ามันไม่ได้หายไปไหนเลย

ความสุขและจินตนาการ และความทรงจำในวัยเยาว์มันสร้างความสุขให้เราเสมอครับ

มาวันนี้ผมมีสถานที่ที่หนึ่งที่จะนำเราย้อนไปสู่ความทรงจำวัยเด็กแล้วครับ

อยากรู้รึเปล่าครับว่าที่ไหนถ้าอยากรู้ล่ะก็

มาครับ....ตามผมมา

^  ^













 









ขอขอบคุณบ้านเกริก ยุ้นพันธ์ พิพิธภัณฑ์ล้านของเล่น จ.พระนครศรีอยุธยา

 http://www.milliontoymuseum.com/

สำหรับสถานที่ดีๆและของสวยๆที่มีค่าต่อความทรงจำที่นำมาจัดแสดงให้ได้ไปชมกันนะครับ


Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket

 

 

 

 

Photobucket