TAG นี้เรื่องเล่ายาวมาก ผู้ปกครองควรพิจารณา

 

 

 

พอดีเห็น TaG นี้แล้วอยากเล่นครับ

 

เดี๋ยวอ่านกติกาที่เค้าให้มากันก่อนนะครับ

 

 ---------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Exteen's got Photographer!!

 

กติกา

 

1.  ถ่ายรูป "สัตว์" ที่ชอบหรือที่คิดว่าสวย ตัวอะไรก็ได้ เพียง 1 รูป ลงในบล็อกของท่านครับ

 

2.  ตั้งชื่อภาพ และมีคำบรรยายใต้ภาพนิดหน่อยครับ

3.  สิ้นสุดกิจกรรมนี้ วันที่ 25 กรกฎาคม 2552 ครับ

4.  เมื่อท่านนำลงบล็อกของท่านแล้ว รบกวนใส่ Tag ว่า "EGPhoto" นะครับ

     เพื่อที่ทาง Staff ของเราจะได้รวบรวม และทำLink กลับไปที่บล็อกของท่านครับ

 

 .........................................................................................................................

 

สำหรับ TAG นี้ผมทำผิดกฎข้อสองเพราะเรื่องยาวพอสมควร

 

พอดีเห็นโจทย์แล้วอยู่ๆก็คิดถึงสัตว์เลี้่ยงตัวนึงขึ้นมา

 

เลยขอเอาเรื่องเก่าที่เคยเล่าไปนานแล้วมาแปะให้อ่านกันอีกหน

 

ลองอ่านกันดูนะครับ

 

 

 

ชื่อภาพ: เพียงลมพัดผ่าน

 

 

 

 

 

 

08-01-21 : 21.00 น.

 

 

"เอ๊ะแมวใครนะไม่คุ้นหน้าเลยมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เดี๋ยวเถอะมรึงโดนอีเหมียวตบแน่"

 

นี่คือคำพูดแรกที่ผมพูดขึ้นมาเมื่อได้เจอกับลูกแมวขี้อ้อนตัวนี้หลังจากที่ผมกลับถึงบ้านที่โคราชได้ไม่นาน

 

ด้วยร้านค้าขายส่งแป้งที่โคราชในตลาดมีแมวหม้ายสาว(ผ่านการมีลูกแล้ว 1 ตัว)ชื่อบุญรอดเป็นเจ้าถิ่นอยู่แล้วตัวหนึ่ง

 

และการที่จะมีแมวหลงถิ่นมาเหยียบย่ำดินแดนอาณาจักรของมันก็ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่

 

ผมเลยถามเจ๊ว่านี่แมวใครอ่ะ มาอ้อนทำเนียนยังกับมันอยู่บ้านนี้จริงๆแน่ะ

 

เจ๊ผมก็เลยเล่าให้ผมฟังว่า

 

ไอ้ลูกเหมียวตัวนี้เป็นสมาชิกใหม่ของบ้านได้ซักอาทิตย์นึงแล้วล่ะ

 

ก่อนหน้าที่มันจะมาที่นี่ได้มีคนเห็นว่ามันหลงเดินโซเซแล้วโดนเด็กในตลาดแกล้ง

 

ทั้งเหวี่ยงทั้งตีทั้งโยนหรือเล่นแบบโหดๆต่างนาๆกว่ามันจะผ่านด่านแบทเทิลรอยัลเดินมาถึงที่บ้านผมได้

 

เจ๊เห็นมันในสภาพผอมโซและสะบักสะบอมมากมาย เลยนึกสงสารไปซื้อปลาทูมาคลุกข้าวให้มันกิน

 

แรกๆมันก็ไม่กล้ามาที่บ้านผมนักหรอก

 

แต่พอถึงเวลาเย็นๆเจ๊ผมก็เตรียมอาหารรอมันเหมือนเป็นกิจวัตรอยู่หลายวัน

 

จนวันหนึ่งมันคงไม่มีที่ไปจริงๆแล้วมันเลยมาสิงสถิตย์อยู่ที่บ้านผมโดยไม่ออกไปไหนไกลอีกเลย

 

ผมก็สงสัยว่าอีเหมียวแม่หม้ายบุญรอดมันไม่ตบเอาเหรอ

 

เจ๊บอกว่าแรกๆมันก็ขู่ฟอดๆนี่แหล่ะ แต่เพราะด้วยความเป็นลูกแมวขี้เล่นและขี้อ้อนอีเหมียวมันเลยอาจนึกเอ็นดูมั้ง

 

หลังๆเลยไม่เห็นมันจะดุด่าว่ากล่าวไอ้ลูกแมวหลงนี่เลย ยิ่งกว่านั้นมาถึงวันที่ผมกลับมาผมก็แอบเห็นมันหยอกเล่นกันอีกด้วยสิเอ๊า

 

และด้วยความขี้อ้อนของมันอีกทั้งผมชอบนอนห้องรับแขกข้างล่างเจ้าลูกแมวหลงมันเลยได้นอนในผ้าห่มอุ่นกับผมในวันแรกที่เราได้เจอกันเลย

 

 

08-01-22:11.00 น.

 

 

"เจ๊! เจ๊อาบน้ำให้มันบ้างป่ะดูตัวมันมอมๆยังไงไม่รู้"

 

"อาบให้แล้วตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วครั้งเดียวก็ตอนมันมาอยู่บ้านใหม่ๆนี่แหล่ะ"

 

"เออ งั้นกิ้วขออาบให้มันนะ"

 

"เอ้อ กิ้ว!แชมพูแมวอยู่บนบ้านเอาอันขวดเล็กนะแล้วก็เปิดน้ำอุ่นให้มันด้วยเดี๋ยวมันเป็นหวัด"

 

"อื้อ แล้วเจ๊มีปลอกคอเหลือซักอันป่ะจะได้ใส่ให้มันให้ดูเหมือนแมวมีชาติตระกูลหน่อย"

 

"เอ...........สงสัยอยู่ในลิ้นชักด้านล่างมั้งกิ้วลองหาดูเจ๊ไม่แน่ใจ"

 

" อื้อ.................."

 

..................

 

นี่คือบทสนทนาของตอนเที่ยงวันนี้

 

แปลกมากครับสำหรับแมวตัวหนึ่ง จากประสบการณ์การอาบน้ำให้แมวมาหลายปี

 

ไอ้ลูกแมวหลงตัวนี้มันไม่ดิ้นไม่ร้องรึแสดงอาการขัดขืนอะไรเลย

 

ออกจะส่งเสียงครางมีความสุขเวลาโดนถูตัวซะด้วย(ไม่รู้มันแอบคิดไรอยู่ -*-)

 

หลังจากอาบให้มันเสร็จผมก็เอามันไปตากแดดให้มันเลียตัวทำความสะอาดและใส่ปลอกคอให้มันเมื่อตัวมันแห้งเรียบร้อย

 

ด้วยความที่เป็นลูกแมวขี้อ้อนและน่ารักมันมักจะเดินตามผมไปทุกที่ในบ้านทั้งวัน

 

และส่งเสียง แง๊วๆ เรียกร้องความสนใจเมื่อผมนั่งดูทีวี และกระโดดขึ้นมาเกาะนั่งบนตักอย่างมีความสุข

 

วันนั้นผมวาดรูปเจ้าสมาชิกใหม่ของบ้านเอาใส่กรอบแปะไว้หน้าห้องน้ำรวมทั้งวาดอีเหมียวเจ้าถิ่นไปด้วยกลัวมันน้อยใจ

 

ตกดึกห้องรับแขกอันเป็นที่สิงสถิตย์ของผม ยามนอนก็จะมีไอ้ลูกแมวหลงตัวนี้มาคอยหน้าประตูเพื่อหวังที่จะซุกผ้าห่มอุ่นอีกครั้ง

 

มามะ...........ไอ้หนู อย่าดื้อนะเดี๋ยวป๋าให้ตังค์ เอ้ยยย ไม่จ้ายยยยย

 

มามะ....ผมตบเบาะแล้วไอ้ลูกแมวหลง(ตกลงชื่อนี้ก็กลายเป็นชื่อของมันไป)ก็กระโดดขึ้นมาประจำที่ที่มันนอนเมื่อคืนที่ผ่านมา

 

 

08-01-23:08.00 น.

 

 

"แง๊ววววววววววววววววววววว เงี๊ยววววววววววววววววววววววววววววววววว ง๊าวววววววววววววววววว"

 

เสียงร้องของปีศาจแมวที่ไหนไม่รู้แทรกเข้ามาในฝันผมจนต้องสะดุ้งตื่น

 

ไอ้ลูกแมวหลงตัวดีนอนกองอยู่ใต้ขาอันเรียวสวยของผมบนที่เบาะโซฟาหนานุ่ม

 

"ฮ่าๆๆๆเกือบตายแล้วล่ะสิเมิงนอนที่ไหนไม่นอนดันมานอนใต้ติงกรู"

 

 

08-01-23:10.00 น

 

 

ด้วยงานตกแต่งต่อเติมบ้านตัวเอง

 

ส่งผลให้ผมต้องไปกลับโคราช-กทม.บ่อยทำให้ผมกับอาอี๊ (น้า)ต้องเตรียมตัวเดินทางเข้าเมืองเพื่อไปสั่งสีสำหรับทาบ้านใหม่ทั้งหลัง

 

"เฮียกิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 

เสียงเรียกของคนงานดังมาจนทำให้ผมสงสัยว่าจะเรียกผมทำไมทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้มีธุระอะไรกับคนงานนี่

 

"ลูกแมวตัวดำปลอกคอสีแดงเป็นของบ้านเฮียป่ะ มันโดนรถเหยียบอยู่กลางตลาด เฮียช่วยไปดูหน่อย"

 

..............

 

แว่บแรกที่ผมได้ยินผมแทบไม่อยากจะเดินตามเสียงที่เรียกผมออกไปเลย

 

ภาพไอ้ลูกแมวหลงที่ผมอาบน้ำให้มันเอาปลอกคอใส่ให้มันนอนผ้าห่มผืนเดียวกับมันแว่บเข้ามา

 

จนผมอยากจะเกี่ยงให้เจ๊ หรืออาอี๊หรือใครก็ได้ช่วยไปดูแทนทีเถอะ

 

แต่ด้วยเสียงทักของคนงานที่บอกให้รีบไปดูมันทำให้ผมก็เดินตามออกไปโดยที่ใจตอนนั้นมันวูบหดซะจนไม่รู้สึกถึงเสียงเต้นของหัวใจเลย

 

ภาพแรกที่ปรากฎ

 

ลูกแมวตัวเล็กปลอกคอสีแดงที่ผมใส่ให้มันกับมือนอนหายใจพะงาบๆอยู่

 

เนื้อตัวไม่มีบาดแผลอะไรเลยอยู่หน้าร้านค้าโดยมีเจ้าของร้านออกมายืนดูด้วยสีหน้าเป็นห่วง

 

"อะไรวะ แผลก็ไม่มี ไอ้เหมียวเมิงลุกขึ้นมาสิวะอย่ามาแกล้งให้ตกใจหน่อยเลย"ในใจผมร่ำเรียกออกมาเช่นนี้

 

ผมช้อนตัวไอ้เหมียววิ่งกลับบ้านนำมันใส่ตะกร้าแล้วพาไปร้านสัตวแพทย์อย่างเร็วที่สุด

 

สัมผัสแรกที่รู้สึกถึงความอุ่นมันยังติดมือผมอยู่เลยแต่ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเจ้าเหมียวนอนแบ่บไอแค่กๆและมีฟองออกมาจากปาก

 

เมื่อเข้าไปในร้านผมก็อุ้มมันลงบนเคาท์เตอร์ หมอก็มาจับๆดูสภาพมัน

 

"อีกซักครู่เดี๋ยวมันก็ไปแล้วล่ะ ตอนนี้กล้ามเนื้อมันคลายตัว ก่อนที่จะกระตุกอีกครั้ง มันคงไม่รอดแล้ว....."

 

สิ้นเสียงไม่ถึงนาที เจ้าแมวที่ผมอุ้มกอดมันตลอดสองวัน ดวงตาขี้เล่นน่ารักคู่นั้นของมันก็หลับลงอย่างสงบ

 

อ่า..........

 

...............

 

ที่ผมเอาเรื่องนี้มาเล่าเพราะผมอยากจะเขียนถึงความรู้สึกดีๆประทับใจและถูกชะตากับแมวตัวหนึ่ง

 

แค่อยากระบายและบอกเล่าถึงความรู้สึกดีๆถึงจะเพียงแค่สองวันที่ได้เจอมัน

 

แต่มันเป็นอารมณ์สดๆที่ผมได้ปะทะกับมันมาอย่างไม่เต็มใจเลย

 

เพราะนี่เป็นครั้งที่สองในชีวิตที่ผมเสียน้ำตาให้กับแมว

 

แต่เป็นครั้งแรกที่ผมรับรู้และสัมผัสได้ถึงลมหายใจสุดท้ายของหนึ่งชีวิตเล็กๆที่มันได้จากไปตลอดกาลบนสองมือของผมเอง

 

หลังจากที่ได้ร่างของมันกลับมาที่บ้านแล้วผมก็ไม่ได้มองมันอีกเลย

 

เจ๊ก็เอาร่างมันใส่กล่องและให้คนงานเอามันไปฝังที่ร้านอาหารของพ่อแม่ผม

 

และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้รับรู้ว่าครั้งหนึ่งเคยมีแมวอีกหนึ่งชีวิตที่ผ่านเข้ามาและก็จากไป

 

..................................

 

 

 

 

 

ดูตากับจมูกน้อยๆของมันสิครับเล็กๆนุ่มๆไปหมด

 

 

 

 นี่คือรูปไอ้หลงครับ ถ่ายได้วันเดียวก็ไปซะแล้วว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไปดีเถอะนะน้องรัก..........แต่อย่ามาหลอกหลอนร้องเหมียวๆหาพี่ตอนดึกๆเลย บรื๋อออ T T

 

edit @ 24 Jul 2009 00:05:58 by k_i

Comment

Comment:

Tweet

แวะมาตอบครับ

#10 เรียนมหาลัยตรงข้ามกับท่าช้างครับ อิอิ

#11 By k_i on 2009-07-31 03:42

เย้ๆ วันนี้เม้นได้แว่ว อยากบอกว่าอ่านแล้วซึ้งมากๆค่ะ เสียดายที่เจ้าเหมียวเสียไปแล้ว ถ่ายภาพสวยมากๆ แล้วก็ภาพประกอบเริ่ดมากๆ ไม่ทราบเป็นเรียนด้านศิลปะหรือเปล่าคะ

#10 By Praab on 2009-07-29 11:08

แวะมาตอบครับ

#8 โอ้..............เห็นแผลเป็นแล้วมีความสุข ฮ่าๆรสนิยมแปลกนะนั่น

ส่วนเรื่องโดนหมาคาบไปแด่ก(ตรงกับคำสุภาษิตจริงๆ)น่าเห็นใจครับ

ตัวติดกันขนาดนั้นทั้งยังดูแลอย่างดียังโดนอีกมันเป็นคราวเคราะห์ของมันแล้วล่ะ

ไม่เป็นไรๆเดี๋ยวจะเอารูปแมวน่ารักๆมาให้ดูแก้เหงากันบ่อยๆแทนนะครับ

#9 By k_i on 2009-07-26 23:48

เจ้าของบล็อครับผิดชอบด้วย
เลยต้องไปเขียนตาใหม่เลยเพราะหลวมตัวอ่านจนจบ

กรุณารับผิดชอบด้วยค่ะangry smile
.........
นิวก็เคยเลี้ยงแมวตอนประถมนะ
ตัวสีดำทั้งตัวไร้จุดขาวใดๆ ทั้งสิ้น ตาสีพระจันทร์big smile
เป็นแมวในป่าหลังบ้านที่จะโผล่มาให้จับตอนกินเท่านั้น 55
แต่คราวนี้ย้ายบ้านเลยกะจะอุ้มมันไปด้วยเลยโดนข่วน
วันสุดท้ายเรียกมันตั้งนานมันก็ไม่ยอมออกมา
สุดท้ายก็ไม่ได้เลี้ยงต่อ
แต่มันก็ให้รอยแผลเป็นไว้ให้คิดถึงที่มือล่ะ
เป็นแผลเป็นที่ยาวที่สุดในชีวิตแต่เห็นแล้วมีความสุข big smile

ตัวที่สองเลี้ยงตอนม.ต้น เป้นสีเทาทั้งตัว
ประคบประคองเลี้ยงดูอย่างดีเพราะที่บ้านเลี้ยงหมาด้วย
นอนด้วยกัน กินข้าวพร้อมกัน พาไปเข้าห้องน้ำ พาไปไหนต่อไหนเหมือนเงาตามตัว กันไม่ให้มากัด
แต่สุดท้ายก็ตายต่อหน้าต่อตา
เลยเกลียดหมาตัวนั้นตั้งแต่วินาทีนั้นเลยล่ะ

#8 By llsllAku on 2009-07-26 12:15

แวะมาตอบครับ

#1,#3 ผมว่าเวลาเราจะเลี้ยงสัตว์ซักตัวคงมีคนคอยเตือนว่าเดี๋ยวมันก็ตายไปจากเราแล้วเราก็จะเสียใจ แต่ไม่ค่อยมีใครเชื่อนะครับ แน่นอนล่ะเราเลี้ยงของเรามาเราก็รัก เนอะ

#2,#4,#6 ป่านนี้มันคงไปอยู่ที่ไหนซักที่แล้วล่ะ

#5 แหม จะไม่ลองอ่านให้จบหน่อยเหรอครับ แต่มันยาวไปนิเนอะ คงไม่ค่อยมีใครอ่านหรอก ฮ่าๆ

#7 By k_i on 2009-07-24 22:28

เรื่องมันไม่น่ากลัวแบบสยองขวัญหรอกพี่
ก็วันนั้น แบบว่าที่ตึกมีสังสรรค์กัน
แล้วตอนตี 2 กว่าๆอยากไป 711
เลยปั่นจักรยานกันไป3คน ญ2 ช1
ที่นี้พอลงเนินจะเลี้ยวเข้าซอยหลังชอปเทคโนอะ

ก็เห็นไกลๆ เป็น ผช ยืนอยู่กลาง3แยก
ยืนหันหลังให้ ใส่เสื้อยืด เกงขาสั้น ผมสั้น
ยืนคนเดียว ยืนนิ่งๆตรงกลางแยกเลย

ทีนี้ ไอเพื่อน ผช ปอดแหก ไม่กล้าไป
พอดีเพื่อนอีก 2 คนกินเหล้าไง ติ๊กไม่ได้กินนะ
ถ้าจะว่าเมา ไม่ใช่ละอะ เพราะเห็นกันหมด 3 คน

ติ๊กก็บอกว่า ไม่มีไรหรอก ไปเหอะ
เพื่อน ผช ป็อดมาก ปั่นตรงกลาง -*-
แล้วตะโกนบอก เขาที่ยืนตรงนั้นอะว่า

พี่อย่าหายไปนะครับ
ผมไปถึงตรงนั้นพี่อย่าหายไปนะครับ

ตะโกนแบบเสียงดังมาก เขาก็ไม่หันมามองนะ
ตามหลักของคนแล้วต้องหันมาอะ ใครอะไรวะ

ทีนี้พอใกล้จะถึงเขาก็เฟดตัวแบบเหมือนลอยๆ
ไปทางซ้าย ทางไปโรงยิม หอชายนั่นแระ

เขาไม่ได้เดินอะ รู้สึกได้ แบบลอยโงนเงนไป -0-

เพื่อนก็ยังแหกปากบอกอย่าหายไปนะครับ

พอถึงแยกได้เลี้ยวขวา ปั่นแบบสปีดหนีตายเพื่อไป 7 -*-

ขากลับมาเขาหายไปแล้ว
เเต่กลัวมาก กลัวออกมาจากพงหญ้าข้างทาง

พอถึงจุดเลี้ยวกรี๊ดแตกกัน3คนไม่หันไปมองอีกเลย


เพื่อน ผญ อีกคงบอกว่ารอบที่มาอะ
เราหันไปมอง เขาหายไปเหว่ย




เป็นพี่ผีใจดี ไม่หายตัวให้น้องตกใจ sad smile

ตอนเอนท์ติด เพื่อนพี่ชายก็บอกว่าที่นครปฐมแรงง
ส่วนเรื่องในหอในที่เพื่อนๆอยู่ก็ได้ยินเยอะ
แต่ติ๊กอยู่หอนอกเลยไม่มีไร นอกจากแม่บ้านที่หอตาย

เฮ้อออ ไม่กลับหอดึกไปหลายวัน

#6 By ★ K T I G on 2009-07-24 15:53

ว้า.. สารภาพว่าไม่กล้าอ่านให้จบอ่ะค่ะ
เราเป็นโรคขี้สงสาร แล้วอีกอย่างก็ชอบแมวมากมาย
พี่ค่ะ ไม่กล้าอ่านเมนท์พี่
โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

เคยอยู่ที่นครปฐมตอนปี1
เคยเจอกับตัวด้วย
ทางแยกตรงตึกเทคโน
ที่มีซอยเข้าไปตึกเดคอะพี่
เจอตอนตี2



#4 By ★ K T I G on 2009-07-24 00:44

ลืมไปค่ะ..

ขอไว้อาลัยให้กับน้องแมว ขอให้น้องแมวไปสู่สุขคติ
น่าสงสารน้องแมวอ่า
น้องแมวคงไปอยู่ที่ที่ดีนะ

#2 By ★ K T I G on 2009-07-24 00:19

ฉันเฉยๆ กับสัตว์เลี้ยง ไม่ใช่ไม่ชอบ เพียงแต่ไม่อยากผูกพัน

เคยเลี้ยงหมา หมาโดนรถชนตาย ฉันไม่กินข้าว ไม่นอน นั่งอยู่กับหลุมศพหมาทั้งวัน กว่าย่าฉันจะดึงฉันกลับมาโลกความจริงได้ก็แทบแย่ และเนื่องจากตอนนั้นยังเด็กอยู่ เรื่องมันเลยฝังใจ ไม่ค่อยอยากจะเลี้ยงอะไร นอกเหนือไปจากปลากัด sad smile

เมี้ยวนี่ อยู่ด้วยกันก็ได้ แต่อย่าร้อง เสียงครางของแมวยามกลางคืนน่ากลัว ฉันกลัว